خانمی 27 ساله با حاملگی 12 هفته و طبقه بندی کلاس 1 ASA برای عمل جراحی سر کلاژ گردن رحم در فهرست عمل جراحی قرار داده شده بود. برای بیمار بیهوشی نخاعی انتخاب شد و با سوزن شماره 25 و تزریق 100 میلی گرم (2 میلی لیتر) لیدوکایین پنج درصد در وضعیت نشسته صورت گرفت. بعد از دو روز بیمار دچار درد کمر با انتشار به پای چپ شد. درد شدید و همراه احساس مورمور شدن (پارستزی) بود و برای یک ماه ادامه یافت و سپس به تدریج رفع گردید. معاینه عصبی و نوار عصب و عضله طبیعی بودند.

زمینه و هدف: بلوک موفقیت آمیز شبکه براکیال نیازمند تعیین محل دقیق عصب، هدایت صحیح سوزن و تزریق حجم مناسب داروی بی حس کننده موضعی است. روش های رایج (ایجاد پارستزی یا پرش عضلانی به دنبال تحریک الکتریکی) متاسفانه کورکورانه هستند و موجب ناراحتی بیمار شده و با عوارضی همراه هستند. استفاده از هدایت اولتراسوند در انجام رژیونال آنستزی باعث افزایش موفقیت و کاهش عوارض می گردد. این مطالعه به کارگیری اولتراسوند را در بلوک های شبکه براکیال برای نخستین بار در کشور معرفی می نماید.روش بررسی: در این مطالعه 30 بیمار (25 بزرگسال و پنج کودک) که برای عمل جراحی الکتیو اندام فوقانی به اتاق عمل ارتوپدی ارجاع شده بودند با هدایت اولتراسوند تحت رژیونال آنستزی قرار گرفتند. محل شبکه، مسیر سوزن و انتشار دارو در همگی موارد ملاحظه شد. علاوه بر متغیرهای زمینه ای، نوع بلوک، زمان لازم جهت انجام بلوک، مدت بی دردی پس از عمل (VAS کمتر از سه به عنوان بی دردی مناسب در نظر گرفته شد)، نیاز به مخدر کمکی حین عمل، میزان رضایت بیمار (بر اساس VAS به طوری که 10 بیشترین رضایت و یک کمترین رضایت در نظر گرفته شد) و عوارض از قبیل پانکچر شریان و یا ورید، ترومای مستقیم به عصب و پنوموتوراکس در این بیماران گزارش شدند.یافته ها: میانگین سن بیماران بزرگسال 15±35.5 سال و بیماران کودک 4±5.2 سال بود. فراوانی نوع بلوک انجام شده در بالغین به اینتراسکالن، سوپراکلاویکولار و آگزیلاری برابر با پنج، هفت و 13 مورد بود و در کودکان هر پنج مورد بلوک سوپراکلاویکولار انجام شده بود. میانگین طول مدت بی دردی در بالغین 4±8.5 ساعت و در گروه اطفال 2±10.8 بود. در هیچ یک از بیماران عارضه ای (پانکچر شریان و یا ورید، ترومای مستقیم به عصب و پنوموتوراکس) رخ نداد و همچنین تزریق مخدر کمکی در هیچ یک از بیماران لازم نشد.نتیجه گیری: به کارگیری اولتراسوند در بلوک شبکه براکیال با میسر ساختن امکان رویت مسیر سوزن و نحوه انتشار دارو افزایش دقت عملکرد را فراهم می آورد.

مقدمه: از آنجا که اولین اقدام در برخورد با بیماران بدحال، نگهداری راه هوائی است و هر گونه تعلل در اینکار عواقب خطرناکی از جمله آسپیراسیون و در نهایت مرگ را بدنبال دارد، لذا بسیاری از این بیماران نیازمند لوله گذاری تراشه می باشند. روش متداول لوله گذاری تراشه، تزریق وریدی دیازپام و پتیدین و گاهی شل کننده های عضلانی می باشد؛ ولی در بیشتر بیماران با  GCS≤7، استفاده از داروهای مذکور سبب کاهش بیشتر سطح هوشیاری می گردد. هدف از انجام این مطالعه مقایسه لوله گذاری تراشه با دو روش بلوک عصبی و تزریق وریدی بود. مواد و روشها: در این کار آزمایی بالینی 60 بیمار نیازمند لوله گذاری تراشه، به صورت تصادفی در دو گروه 30 نفره تقسیم شدند قبل از لوله گذاری در گروه اول تزریق وریدی پتیدین، لیدوکائین و دیازپام انجام شد و در گروه دوم با استفاده از لیدوکائین 2% عصب سوپرالارنجیال دو طرفه و ترانس تراکئال بلوک شدند. هر دو گروه بیماران از نظر عوارض لوله گذاری مانند شلی فک، حرکت تارهای صوتی و زورزدن مورد مقایسه قرار گرفتند. یافته ها: آزمون آماری نشان داد در گروه بلوک عصبی در مقایسه با گروه تزریق وریدی حرکت تارهای صوتی، قدرت زورزدن بمراتب کمتر و شلی فک بیشتر بود (P<0.001) نتیجه گیری: براساس نتایج بدست آمده استفاده از بلوک عصبی در بیماران با GCS≤7 بیماران پیشنهاد می شود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: لیدوکائین به عنوان بی حس کننده موضعی یکی از داروهای موثر برای کنترل و مدیریت دردهای عصبی است و دگزامتازون کاربردهای زیادی نظیر جلوگیری و درمان ادم راه هوایی و پیشگیری از تهوع و استفراغ در بیهوشی دارد. همچنین همراه با بی حس کننده موضعی بلوک عصبی محیطی را تقویت می کند. بلوک عصبی انگشت یک روش آنستزی است که برای بسیاری از آسیب های انگشت مثل لاسیواسیون، دررفتگی و شکستگی انگشت، تخلیه آبسه، برداشتن جسم خارجی و اکسزیون ناخن استفاده می شود. این روش نسبت به بیهوشی عمومی برتری نسبی دارد؛ زیرا به صورت موضعی عمل می کند و احتمال عوارض جانبی بسیار کمتر است. این مطالعه به منظور تعیین اثر ترکیبی دگزامتازون و لیدوکائین بر مدت اثر بلوک عصبی انگشت در جراحی ارتوپدی انجام شد. روش بررسی: این مطالعه توصیفی تحلیلی گذشته نگر روی 50 بیمار 18 تا 70 ساله کاندید جراحی ارتوپدی مراجعه کننده به مرکز آموزشی درمانی 5 آذر شهر گرگان در سال 1400 انجام شد. بیماران به صورت در دسترس و با بررسی شرایط ورود به مطالعه انتخاب شدند. بلوک عصبی انگشت به عنوان روش بیهوشی روتین بوده که عوارض کمتری نسبت به بیهوشی عمومی دارد. در روش بیهوشی اول (گروه یک) از 10 میلی لیتر لیدوکائین 1 درصد و در روش بیهوشی دوم (گروه دو) از 8 میلی لیتر لیدوکائین 1درصد و 2 میلی لیتر دگزامتازون (8 میلی گرم) به صورت اینفیلتراسیون در محل عمل استفاده گردید. میانگین شروع اثر بی دردی و مدت زمان بی دردی و نیز درد بعد از عمل بین هر دو روش بیهوشی با مقیاس بصری درد (Visual Analog Scale: VAS) تعیین و مقایسه گردید. یافته ها: میانگین مدت اثر بی حسی در گروه ترکیبی به طور معنی داری بیشتر از گروه لیدوکائین به تنهایی بود (P<0. 05). همچنین میانگین مدت زمان درد در بیماران گروه ترکیبی از بدو ورود تا خروج از ریکاوری روندی نزولی داشت (P<0. 05). نتیجه گیری: روش بیهوشی ترکیب دگزامتازون و لیدوکائین، مدت اثر بلوک عصبی انگشت و بی دردی بعد از عمل جراحی ارتوپدی در بیماران را افزایش می دهد.

پیش زمینه: آرتروز زانو، یکی از شایع ترین بیماری ها در انسان است و با توجه به شیوع رو به گسترش آن، تشخیص زودهنگام این بیماری بسیار حائز اهمیت می باشد. توجه به حجم غضروف در مطالعات آرتروز زانو از روی عکس های رادیولوژی بسیار ضروری است. هدف از این مطالعه کمک به بهبود تشخیص آرتروز زانو به کمک تکنیک های مبتنی بر هوش مصنوعی و پردازش تصاویر می باشد. روش بررسی: این تحقیق از نوع تشخیصی بوده که بر روی 158 نمونه (تصویر MRI)، مورد ارزیابی قرار گرفته است. این تصاویر، از پایگاه اطلاعاتی بیمارستان تهران جمع آوری شده، به طوری که 111 نمونه مربوط به افراد سالم و 47 نمونه مربوط به افراد مبتلا به آرتروز زانو است. در این مطالعه، به منظور تشخیص خودکار آرتروز، روش جدیدی بنام " بلوک بندی تصاویر و تعلیم آن با شبکه عصبی مصنوعی " ارائه گردیده است. با استفاده از نرم افزار متلب، تصاویر MRI دریافت و پس از پیش پردازش آن ها، اقدام به پردازش و تشخیص وضعیت آرتروز به کمک شبکه های عصبی مصنوعی شده است. یافته ها: آزمایشات نشان دهنده عملکرد قابل قبول روش پیشنهادشده می باشد، به طوری که با استفاده از این تکنیک می توان با دقت 93%، آرتروز زانو را تشخیص داد. نتیجه گیری: مدل ارائه شده در این مطالعه می تواند در برنامه های غربالگری جهت شناسایی افراد در معرض خطر آرتروز، استفاده شده و به عنوان دستیار پزشک در خدمت پزشکان متخصص این حوزه قرار گیرد.

زمینه و اهداف: بلوک سوپراکلاویکولار موثرترین بلوک شبکه بازویی بوده و بی حسی کافی جهت انجام اعمال جراحی در تمامی قسمتهای اندام فوقانی بجز شانه را فراهم کرده و همراه با عوارض چندی نیز می باشد، هدف، بررسی عوارض آن با تکنیک به کار رفته در این مطالعه است.روش بررسی: این بررسی در بخش بیهوشی بیمارستان شهدای تبریز به روش کارآزمایی بالینی از مهرماه سال 1381 تا خرداد ماه 1382 انجام شد و بلوک در 80 بیمار با محدوده سنی 17-70 سال و با میانگین سنی 38 سال که کاندید عمل جراحی در اندام فوقانی و اندیکاسیون انجام بلوک داشتند، انجام گرفت. عوارض احتمالی با پرکردن پرسشنامه ای برای هر بیمار مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: در این مطالعه %43 بیماران دچار عارضه شدند که به ترتیب فراوانی، سندرم هورنر %34، هماتوم %8.8 و آسیب عروقی %2.5 بوده و هیچ یک از بیماران دچار عوارضی چون پنوموتوراکس، بلوک عصب فرینک علامتدار، آسیب عصبی یا مسمومیت دارویی نشدند. نسبت شیوع هماتوم در وارد کردن های متعدد سوزن به وارد کردن منفرد 14 برابر بود (P=0.04). از 80 بیمار 57 نفر مذکر و 23 نفر مونث بودند و رابطه معنی داری بین جنس و عوارض وجود نداشت.نتیجه گیری: انجام بلوک با تلفیقی از دو تکنیک کلاسیک و پری واسکولر سوپراکلاویکولر موثر بوده و با میزان شکست و عوارض کمتری همراه بود. پیشنهاد می شود با دقت در محل ورود سوزن و اجتناب از وارد کردن بیش از حد آن و تزریق آهسته دارو، ضمن بالا بردن شانس موفقیت در انجام بلوک از عوارض آن نیز کاست.

سابقه و هدف: امروزه پالس اکسیمتری یکی از بهترین و در دسترس ترین روش های بررسی وضعیت اکسیژناسیون بیمار است. به همین دلیل کارکرد صحیح آن حین عمل جراحی بسیار مهم است یکی از مشکلاتی که موجب اختلال عملکرد پالس اکسیمتر هنگام عمل جراحی می شود هیپوترمی و هیپوتانسیون و به دنبال آنها انقباض عروق محیطی است. با توجه به کمبود و کاستی های مطالعاتی در این مورد و به منظور تعیین تاثیر بلوک عصبی انگشت دست در مدت زمان عملکرد پالس اکسیمتر، این تحقیق روی مراجعین به بیمارستان شهید مدرس در سال 80-1379 انجام شد. مواد و روش ها: تحقیق به روش Double blind sequential clinical trial study با روش نمونه برداری مستمرSequential  بر روی تعداد 50 نفر بیمار در سنین بالای 10 سال که مدت عمل جراحی آنها بیش از 3 ساعت بود انجام گرفت یکی از انگشتان یک دست توسط رزیدنت بیهوشی با مارکایین 3 cc از محلول 0.5% بلوک شد و به یکی دیگر از انگشتان با همان روش بلوک عصبی، نرمال سالین تزریق شد. شخص دیگری (تکنسین بیهوشی) نیز عهده دار ثبت پالس اکسیمتری از هر دو انگشت و ثبت دمای انگشتان و دمای مرکزی و فشار خون سیستمیک شد بدون اینکه بداند کدام انگشت بلوک شده است. سپس مدت زمان عملکرد پالس اکسیمتر و دمای سطحی انگشتهای دست با آماره t-test مورد قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: تحقیق روی تعداد 50 نفر (35 مرد و 15 زن) در سنین 51±17.6 سال انجام گرفت. زمان عملکرد مناسب پالس اکسمیر در گروه شاهد 4.56±1.85 ساعت و در گروه مورد 5.8±1.22 ساعت بود (P<0.001) همچنین پالس اکسمیر طی 3.5 تا 7 از ساعات عمل جراحی در گروه شاهد در  بیش از 30% از موارد عملکرد نامناسب داشت در حالی که در گروه مورد این میزان هیچ گاه از 3% تجاوز نکرد. دمای انکشت راست در گروه شاهد به طور متوسط 27.67±1.26 درجه و دمای متوسط انگشت دست در گروه مورد 29.31±1.57 درجه سانتی گراد بود (P<0.001).نتیجه گیری و توصیه ها: بلوک عصبی انگشت دست می تواند در جهت نگهداری و حفظ عملکرد مناسب پالس اکسیمتر مفید باشد؛ تحقیق جامع تر با نمونه بیشتر و با مقادیر مختلف دارو توصیه می شود.

سابقه و هدف: جراحی های ارتوپدی اندام فوقانی به دلیل افزایش فعالیت های ورزشی و شیوع شرایط مزمن، روز به روز بیش تر مورد توجه قرار می گیرند. این جراحی ها با درد شدید پس از عمل همراه هستند و نیاز به مدیریت درد موثر دارند. بلوک عصبی محیطی، به ویژه بلوک اگزیلاری، یک روش موثر برای کنترل درد پس از عمل است. مطالعه حاضر با هدف بررسی اثر افزودن دگزامتازون به لیدوکائین بر مدت و کیفیت بی دردی در بلوک آگزیلاری برای جراحی های ارتوپدی اندام فوقانی، انجام پذیرفت. مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سوکور، اثر دگزامتازون همراه با لیدوکائین در مقابل لیدوکائین به تنهایی در بلوک آگزیلاری برای جراحی های ارتوپدی اندام فوقانی مورد بررسی قرار گرفت. 120 بیمار به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. مدت زمان بی دردی با استفاده از مقیاس بصری درد (VAS) و مصرف مسکن ها ارزیابی شد. آنالیز واریانس (ANOVA) و آزمون تی- استیودنت برای تحلیل داده ها استفاده شد. یافته ها: میانگین سنی بیماران 45 ± 12 سال بود و 60 درصد شرکت کنندگان مرد بودند. مدت زمان بی دردی در گروه دگزامتازون + لیدوکائین به طور میانگین 4/2 ± 1/5 ساعت بیش تر از گروه لیدوکائین بود (0/001< P). میانگین نمره درد VAS در گروه دگزامتازون + لیدوکائین در 6 ساعت اول پس از عمل به طور معنی داری کم تر بود (2/5 ± 0/8 در مقابل 4/1 ± 1/2،P=0.002). هم چنین، مصرف اوپیوئید در 24 ساعت اول پس از عمل در گروه دگزامتازون 35 درصد کاهش یافت (4/5 ± 2/1میلی گرم در مقابل 6/9 ± 2/8 میلی گرم مورفین، 0/01= P). استنتاج: افزودن دگزامتازون به لیدوکائین در بلوک اگزیلاری می تواند یک استراتژی موثر برای بهبود مدیریت درد پس از عمل در جراحی های ارتوپدی اندام فوقانی باشد. این روش می تواند به کاهش مصرف اوپیوئید و بهبود کیفیت زندگی بیماران کمک کند. شماره ثبت کارآزمایی بالینی : IRCT20170220032676N4